O przyjaźni

Posted by on 7 kwietnia 2012 in Wiersze | 0 comments

O przyjaźni

Twój przyjaciel jest odpowiedzią na Twe pragnienia.

Jest jak pole, na którym siejesz z miłością i zbierasz z wdzięcznością.

Jest twoim stołem i domowym ogniem, gdyż idziesz do niego ze swoimi pragnieniami i szukasz w nim ukojenia.

Kiedy Twój przyjaciel opowiada Ci swoje myśli, nie boisz się, że w Twych myślach pojawi się „nie” ani nie powstrzymujesz swego „tak”.

A gdy milczy, jego serce nie przestaje słuchać Twego serca.

W przyjaźni, bez jednego słowa, wszystkie myśli, wszystkie pragnienia, wszystkie nadzieje powstają i są dzielone z cichą radością.

Kiedy rozstajesz się z przyjacielem nie odczuwasz żalu.

Bowiem to, co w nim kochasz najbardziej, pod jego nieobecność staje się jaśniejsze, tak samo, jak góra staje się wyraźniejszą dla wędrowca, gdy patrzy nań z równiny.

I niechaj nie będzie innego celu przyjaźni jak tylko poznanie głębi ducha.

Gdyż miłość, która szuka czegokolwiek innego ponad objawienie swej własnej tajemnicy, jest w istocie nie miłością, lecz zarzuconą siecią i to, co złowisz nie ma żadnej wartości.

Jeśli pozna odpływ Twojej fali, pozwól mu także poznać jej przypływ.

Po cóż Ci bowiem przyjaciel, którego potrzebujesz jedynie w wolnych chwilach?

Powinien być Ci potrzebny zawsze.

Do niego należy wypełnianie Twoich pragnień, a nie Twej pustki.

I niechaj słodycz przyjaźni przynosi śmiech i wspólne przyjemności.

Bowiem małe rzeczy odświeżają Twe serce jak poranna rosa.

Khalil Gibran

 

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Przeczytaj poprzedni wpis:
Sygnał

Sygnał Po okropnej burzy rozbitek dryfując uczepiony do resztek swej łodzi, dotarł do plaży małej pustynnej wysepki. Wyspa ta to...

Zamknij