Depresja

Posted by on 11 lutego 2012 in Psychika | 0 comments

Depresja

Depresja

 

Wszyscy znamy to uczucie, kiedy wstajemy rano bez entuzjazmu i patrząc w lustro uznajemy, że nienawidzimy swojego wyglądu. Znamy gorzkie rozczarowanie, gdy ktoś nadużyje naszego zaufania i kiedy nie udaje się nam dostać wymarzonej pracy.

Każdy przeżywa głęboki smutek z powodu utraty kogoś bliskiego. Chociaż strata i odrzucenie mogą nas głęboko ranić, są one jednak częścią życia i w końcu uczucia przez nie wywołane przemijają. Prędzej czy później ktoś nas rozśmieszy, zdarzy się coś przyjemnego, będziemy zadowoleni z siebie, a życie nabierze jaśniejszych barw.

Niestety czasami złe samopoczucie nie znika, lecz ciągnie się tygodniami. Wielka ciemna chmura wisi nad głową, owija świat szarością, niweczy pewność siebie i nie pozostawia wątpliwości: nic nie może się udać.

Jeżeli czujesz, że wciąga cię wir i nie możesz sobie wyobrazić niczego, co mogłoby cię rozweselić, to może oznaczać, że cierpisz na depresję. Jeżeli nie możesz sobie poradzić z codziennym życiem, czujesz się bezwartościowa, masz poczucie winy i wciąż analizujesz swoje błędy, ciągle jesteś zmęczona, a każde zadanie wydaje ci się ponad siły, jeśli nie znajdujesz w sobie entuzjazmu dla rzeczy, które zwykle cieszą, jeżeli nie dbasz o swój wygląd, masz trudności z koncentracją uwagi, podejmowaniem decyzji lub wyrażaniem myśli, to może oznaczać, że potrzebujesz pomocy. Nie przejmuj się radami, żeby „otrząsnąć” się z tego.

I nie czuj do siebie niechęci – nie traktuj swojego stanu jako oznaki słabości. Nie jesteś jedyna: 5% ludzi cierpi na depresję i jest ona z powodzeniem leczona. Nie wolno jednak depresji lekceważyć. Szacuje się, że 70% przypadków pozostaje nie rozpoznanych. Tradycyjnie depresje dzieli się na reaktywne – zewnętrzne i endogenne – wewnętrzne. Reaktywne są wywoływane negatywnym wydarzeniem, takim jak utrata pracy, rozstanie z ukochaną osobą, kłopoty finansowe czy choroba. Depresja wewnętrzna występuje pozornie bez powodu i bez powiązania ze światem zewnętrznym.

Po prostu czujesz się nieszczęśliwa i nie wiesz dlaczego.
Współcześnie specjaliści wolą klasyfikować depresje ze względu na stopień nasilenia. Rozróżniają łagodną depresję, która pojawia się w związku z przykrym wydarzeniem, kiedy masz zły nastrój, ale wciąż jesteś zdolna do radzenia sobie z codziennym życiem; depresję umiarkowaną, kiedy już nie możesz funkcjonować normalnie; oraz depresję ciężką, stan chroniczny, który powoduje, że nie możesz wstać z łóżka, iść do pracy czy zająć się dziećmi. Najrzadsza jest depresja maniakalna, w której chory podlega gwałtownym zmianom nastroju ? od czarnej rozpaczy do dzikiej euforii. W tych przypadkach przyczyną są zaburzenia chemiczne w mózgu, a leki pomagają zachować kontrolę nad zmianami nastrojów.

Nie ma jeszcze zadowalającego wyjaśnienia przyczyn powstawania depresji. Nie wiadomo, dlaczego niektórzy wpadają w depresję pod wpływem wydarzeń, nad którymi inni przechodzą do porządku dziennego. Część specjalistów uważa, że przyczyną jest zaburzenie równowagi biochemicznej w mózgu, podczas gdy inni twierdzą, że jest to reakcja emocjonalna na stresy i napięcia, jakie przynosi nam życie. Wydaje się, że oba czynniki są nierozłącznie powiązane, ponieważ uraz emocjonalny usposabia mózg do zmian biochemicznych.

Depresja może mieć podłoże hormonalne – kobiety, u których występuje zespół napięcia przedmiesiączkowego, są bardziej narażone na wszelkie formy depresji.
Kobiety cierpią na depresję dwukrotnie częściej niż mężczyźni, może z tego względu, że starają się nie uzewnętrzniać swojej agresji i gniewu, co potem przeradza się u nich w formę depresji, podczas gdy mężczyźni łatwiej okazują agresję lub szukają ucieczki w alkoholu. Nie jest jednak wykluczone, że kobiecą depresję jest łatwiej zdiagnozować, gdyż zwykle łatwiej wyrażają one swoje uczucia.

Niektórzy psychoterapeuci uważają, że depresja jest wynikiem straty głęboko przeżytej w okresie dzieciństwa. Jeśli ukryłaś swój ból, utrata czegoś ważnego w dorosłym życiu (np. pracy czy bliskiej osoby) może wywołać powrót dziecięcej rozpaczy bólu.
Bez wątpienia depresja w poważnym stopniu zależy od typu twojej osobowości. Jeśli jesteś perfekcjonistką z dużymi oczekiwaniami wobec siebie i innych, niepowodzenie może być trudne do zniesienia. Jeśli na przykład szef krytykuje twoją pracę, jesteś skłonna uznać, że nie nadajesz się do tego, co robisz i nawet zastanawiać się nad rezygnacją z pracy, podczas gdy ktoś inny na twoim miejscu uznałby, że szef był po prostu w złym humorze.

Są rodziny, które wydają się być szczególnie narażone na depresje, ale nie wiadomo, czy oznacza to, że depresja ma podłoże genetyczne, czy raczej rodzice przekazują dzieciom negatywny sposób myślenia. Badania wykazują, że członkowie rodzin, w których występuje depresja częściej krytykują się wzajemnie i wywołują przykry nastrój niż inne. Istnieją jednak również dowody na to, że w tych rodzinach dziedziczy się zaburzenia równowagi biochemicznej.

Pamiętaj, że przy przedłużającym się przygnębieniu i innych opisanych objawach, powinnaś udać się po pomoc do lekarza. Musi on najpierw wyeliminować ewentualne fizyczne przyczyny złej formy psychicznej – niektóre antybiotyki, leki kontrolujące ciśnienie krwi, duże dawki pigułki antykoncepcyjnej mogą wywoływać depresję. Na depresję cierpi też co dziesiąta świeżo upieczona mama, co jest na ogół stanem przejściowym i nie wymaga leczenia farmakologicznego.

Najważniejsze to nie pozwolić, aby depresja zapanowała nad nami, mimo że świat za oknem wygląda coraz bardziej ponuro. Czekają nas przecież tej zimy liczne ciepłe i jasne chwile.

Krzysztof Jankowski

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Przeczytaj poprzedni wpis:
Dlaczego czujesz się taka zmęczona?

Dlaczego czujesz się taka zmęczona? Śpisz osiem godzin na dobę, jesteś zdrowa, ale ciągle czujesz się znużona. Nie jesteś w...

Zamknij